تلویزیون خانه اصلی خشایار الوند بود

تلویزیون خانه اصلی خشایار الوند بود

تاریخ ارسال : ۱۵ / اسفند / ۱۳۹۷

 

سمیرامیس محمدی

نویسنده بودن ازجمله کارهایی است که یک هنرمند

 

سمیرامیس محمدی

نویسنده بودن ازجمله کارهایی است که یک هنرمند را گوشه‌گیر می‌کند. نویسنده‌ها کمتر چهره‌های شناخته‌شده در بین مردم هستند و دراین‌بین محسن تنابنده، پیمان و مهراب قاسم‌خانی، امیرمهدی ژوله، علی مسعودی به‌واسطه بازیگری در کنار کار نویسندگی به شهرت بیشتر رسیدند و مردم با چهره آن‌ها آشنا شدند.

طبیعت کار نویسندگی و فیلم‌نامه‌نویسی باوجوداینکه اساس و جوهره اصلی یک کار را شکل می‌دهند، عدم شهرت و گوشه‌گیری نویسنده است. اما بعضی از نویسنده‌ها محدود به این چارچوب‌های فرضی نمی‌شوند و با فصاحت و شیرینی که قلمشان دارد به‌جای نمایش تصویرشان در رسانه‌ به شهرت و محبوبیت دست پیدا می‌کند. خشایار الوند نیز یکی از این دسته نویسندگان است.

تلویزیون به‌واسطه مخاطب بی‌شمار میلیونی که دارد یکی از بسترهای مهم در معرفی و شهرت هنرمندان است. مرحوم خشایار الوند نزدیک به سه دهه پیش در سال ۱۳۶۳ با دستیاری و برنامه‌ریزی کارگردان، به‌واسطه حضور برادرش سیروس الوند کار در سینما را شروع کرد. حتی در چندین پروژه برادرش به‌عنوان مدیر روابط عمومی -«دست‌های آلوده» (۱۳۷۸) و «ساغر»(۱۳۷۶)- فعالیت داشت. در ادامه فعالیتش در سینما را با فیلم‌نامه‌نویسی ادامه داد و فیلم‌نامه کارهای چون؛ «برگ برنده» (۱۳۸۲) و «مزاحم» (۱۳۸۰) را نوشت که هر دو ازجمله کارهای اجتماعی مهم در پرونده کاری سیروس و خشایار الوند هستند. این نویسنده باوجوداینکه به‌واسطه فیلم‌نامه‌نویسی در سینما معرفی شد اما از دهه هشتاد به تلویزیون آمد و با نگارش آثار طنز مختلف، قلمش به شهرت و محبوبیت در بین مردم رسید. این نویسنده دیگر فیلم‌نامه اجتماعی ننوشت، شاید اگر آن را راه را ادامه می‌داد ما امروز تعریف دیگری از او و کارش داشتیم. البته خشایار الوند در طول این دو دهه که فعالیت مستمری در تلویزیون داشت چند کار سینمایی - هر چی تو بخوای (۱۳۸۵)، «کیش‌ومات» (۱۳۸۷) و «ساعت ۵ عصر» (1395) – نیز نوشت اما هیچ‌کدام از این آثار به لحاظ کیفیت و محبوبیت قابل‌مقایسه باکارهای تلویزیونی او نیستند. همان‌طور که الهام ایمانی همسر مرحوم خشایار الوند به نقل از او در مراسم تشییع پیکر این نویسنده بیان کرد؛ سیروس الوند، مهران مدیری و سیروس مقدم نقش مهمی در موفقیت او داشتند. 

خشایار الوند از دهه هشتاد با همکاری با پیمان قاسم‌خانی و امیرمهدی ژوله، در تیم نویسندگان سریال طنز «نقطه‌چین» مهران مدیری قرار گرفت و از آن سال به بعد تقریباً در تمامی سریال‌های طنز و موفق تلویزیون به‌عنوان نویسنده حضور داشت. نقطه‌چین- کمربندها را ببندیم- شب‌های برره-باغ مظفر- گنج مظفر- مرد هزارچهره- مرد دو هزارچهره- قهوه تلخ- مسافران- پایتخت- ساخت ایران- ویلای من- شوخی کردم- پایتخت 3- در حاشیه- پایتخت4- علی‌البدل- دیواربه‌دیوار- دیواربه‌دیوار 2- پایتخت 5- طرح سریال گلیشفته و تله‌فیلم پایتخت ازجمله کارهای طنز تلویزیونی این نویسنده هستند که جملگی آن‌ها با استقبال مخاطبان در تلویزیون روبرو شدند و خشایار الوند را نیز تبدیل به یک نویسنده مردمی در قاب تلویزیون کردند. این نویسنده برخلاف اغلب همکارانش پس از شهرت در تلویزیون به بازیگری و یا کار در سینما روی نیاورد و تا آخرین روز زندگی‌اش مشغول نگارش فیلم‌نامه برای تلویزیون و مردم بود.

مجموعه‌های « پایتخت» به واسطه ساخت در چندین فصل مختلف باعث نزدیکی و شهرت هر چه بیشتر این نویسنده و محبوبیت کارش در بین مردم شد. او تا آخرین روز زندگی‌اش تنها فرصت یافت تا نصف فیلم‌نامه تله فیلم «پایتخت» را که قرار بود برای شب روز پدر برای تلویزیون آماده شود نگارش کند و تا آخرین لحظه دست از کار برای نشاندن لبخند بروی لب‌های مردمش نکشید. خشایار الوند در کنار لبخند و گشاده‌رویی که در برخورد با اطرافیانش داشت این مهم را در اخلاق فردی و قلمش نیز حفظ کرده و همواره با خلق کاراکترهای جذاب لبخند بروی لب مردم سرزمینش می‌نشاند و جملگی این عوامل از او نویسنده‌‌ای مهم و تأثیرگذار در ساخت آثار کمدی در تلویزیون ساخت، فقدان هنرمندی آشنا به سلیقه مردم با قلمی طناز مطمئناً آثار کمدی تلویزیونی را دچار لطمه‌ای جدی می‌کند.

انتهای پیام /س . م /